Webmaster, 25 maart 2009
Bolivia , La Paz 16°

Drie miljoen lama´s

Bolivia, Bolivia, een terugblik op de laatste twee weken van onze reis in Zuid-Amerika!

De eerste indruk van Bolivia, Lake Titicaca, was veelbelovend en er zouden nog een aantal hoogte- én dieptepunten volgen. Van Copacabana zijn we via de chaos van La Paz direct doorgereisd naar Uyuni. Een busrit van 15 uur. Eenmaal daar aangekomen werden we bekogeld door zand, stof en touraanbiedingen om de Salar de Uyuni te gaan bezoeken. We kozen voor een 3-daagse tour inclusief de uitgestrekte zoutvlakten waar Uyuni om bekend staat en nog een aantal bezienswaardigheden in het gebied ten zuidwesten ervan. De nacht voor vertrek kreeg ik opeens helse hoofdpijn. Ik probeer medicijngebruik doorgaans te beperken, maar het feit dat ik nu weet hoeveel pijnstillers ik per dag maximaal zou mogen gebruiken zegt misschien wel genoeg. Daarmee was mijn grootste zorg tot dan toe, de beruchte kou van Uyuni, naar de achtergrond verdrongen. De ochtend van vertrek was de hoofdpijn gelukkig wat gezakt en stond ik met muts, handschoenen, hoedje (voor het geval de hoofdpijn aan de zon te wijten was geweest) en al mijn warmste kleren paraat om met Bram en vier andere toeristen de jeep in te stappen. Vol vertrouwen ging ik de Salar in. De zoutvlakten brachten me in een wereld die ik nog nooit had gezien en die mijn hersenen in het begin maar niet wilden begrijpen. Het ziet eruit als ijs, maar is niet koud en ook niet glad. Het is zout! De gedeeltes waar er water op de zoutvlakte lag, waren zo mogelijk nog mooier omdat de vlakte zo één grote spiegel wordt die de wolken weerkaatst. Zie de foto´s, aangezien deze beschrijving waarschijnlijk niet toereikend is. De hoofdpijn was behapbaar, dus so far so good. Totdat ik ´s nachts wakker werd van een golf misselijkheid. Vanaf dat moment tot de ´wake up call´ de volgende ochtend heb ik overgegeven en geprobeerd niet per ongeluk aan eten te denken. Normaal gesproken ben ik zelden ziek. Bij mijn laatste baan heb ik me nooit ziekgemeld. Ik ben wel 1x ziek naar huis gestuurd, maar dat is weer een ander verhaal. Misschien had ik een voedselvergiftiging opgelopen? De volgende dag voelde ik me in ieder geval alles behalve klaar om een jeep in te stappen. Zelfs de drie hapjes fruit en het kopje thee als ontbijt bleken te optimistisch. Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit zo naar heb gevoeld als die dag. En eerlijk gezegd kon het me vrij weinig meer interesseren wat voor fantastisch natuurschoon ik daarbij misliep. Mijn enige doel was zonder narigheid het volgende hostel bereiken. Gelukkig was Bram mijn rots in de branding van wie ik zo ellendig mocht zijn als ik maar wilde en die me als lunch ongeveer tien pastakronkels kwam brengen waarvan ik er als dank zeker vier opgegeten heb. De volgende dag voelde ik me beter en goed genoeg om weer naar al het moois om me heen te kijken. En laat ik het ochtendbad in de hot springs bij zonsopgang niet vergeten, dat was heerlijk en bijna magisch.

Potosí was het volgende station. Hier hebben we een tour geboekt om de zilvermijnen te bezoeken. Een tocht die niet zonder gevaren is, zo blijkt uit het formulier dat de tourorganisatie je laat tekenen waarin je toezegt dat de verantwoordelijkheid niet bij hun ligt mocht je een ongeluk krijgen of doodgaan. Voor 5 dollar kun je een levensverzerking afsluiten maar dat doet niemand. Die avond hebben we gegeten met Diego, een in Londen wonende Spanjaard die ons gezelschap al vanaf Uyuni erg scheen te waarderen. Diego is ietwat kritisch (ik weet wie het zegt). Zijn vlees stuurde hij terug naar de keuken, na een meer dan uitgebreide uitleg hoe het klaargemaakt zou moeten worden. Daarnaast sommeerde hij de ober de fles wijn op tafel te laten staan na het inschenken van de glazen, aangezien er toch alleen nog maar een bodem wijn inzat. Dus. De volgende dag gingen we met een ex-mijnwerker als gids op pad. Compleet met outfit en cadeautjes voor de mijnwerkers, zijnde; dynamiet, cocabladeren (zorgt ervoor dat je langer kunt werken) en frisdrank. Ik heb diep respect gekregen voor de mannen die daar dag in dag uit werken. Er zijn vijf levels in de mijn en je kunt alleen via een smalle tunnel afdalen naar het volgende level. Niet geschikt voor mensen met claustrofobie. De lucht bevat weinig zuurstof en veel stof. In andere gedeeltes waar wij niet zijn geweest, zitten er daarnaast ook nog giftige stoffen in de lucht. Het totaalplaatje zorgt ervoor dat mijnwerkers uiteindelijk vroegtijdig overlijden aan datgene wat hun inkomsten verschaft. Ik was blij na twee uur weer zonlicht te zien en frisse lucht in te ademen.

We gingen verder naar Sucre en Diego ging met ons mee (...). Hoewel ik dacht dat La Paz de hoofdstad van Bolivia is, blijkt Sucre de enige echte, zoals een trotse inwoner van deze stad me vertelde. Het staat ook wel bekend als de ´Witte Stad´ vanwege de vele mooie witte gebouwen. Hier verbleven we voor weinig geld in een erg mooi en luxe hotel. Na aankomst was het tijd voor een lunch met cannelloni en rode wijn. Voor 1 euro zijn we ´s avonds naar de film Seven Pounds met Will Smith geweest, die erg de moeite waard is. Verder hebben we vooral rondgeslenterd, leuke cafeetjes gespot en het rustig aan gedaan. Om een lang verhaal kort(er) te maken: vandaag is onze laatste dag in La Paz.

La Paz is de tweede stad van Bolivia en helaas heeft het nog geen glimp van de schoonheid van Sucre. Maar levendig is het er wel. Het dagelijks leven speelt zich voor veel mensen op straat af en ´s avonds ziet het er helemaal zwart van de mensen. Bijzonder is dat er hier een café met Nederlandse eigenaar is waar je hutspot kunt eten. Fijn is dat ze er ook een book exchange hebben en ik nu dus weer lekker kan lezen. Erg speciaal vond ik dat de eigenares ons achterna kwam omdat ze dacht dat we vast per ongeluk te veel betaald hadden (wat ook zo was, we hadden briefje van 100 voor een briefje van 20 aangezien). Morgenvroeg, zeg maar vannacht, gaan we La Paz verlaten en op naar de volgende bestemming: Amsterdam! Maar niet voordat ik nog het volgende vermeld heb, een klein deel van wat ik allemaal vergeten ben te vertellen.

* Op Isla del Sol vind je steen in
ondermeer de kleuren paars, roze, blauw, groen en rood
* In Peru hebben we een vrachtwagen van de weg zien kantelen omdat de chauffeur in slaap was gevallen (hij bleek ongedeerd)
* Als ik wat te eten wilde bestellen,
was mijn 1e keus opvallend vaak niet mogelijk
* In de jungle van Ecuador heb ik, min of meer per ongeluk, een mier gegeten
* Een groot deel van de liedjes op de radio zijn slechte, in het Spaans vertaalde, covers
* In Ecuador zie je schrikbarend veel jonge zwangere meisjes
* In La Paz worden op straat lamafoetessen verkocht die beschermende krachten zouden bezitten
* De president van Bolivia was voorheen coca-boer
* 20% van de presidenten die Bolivia heeft gekend zijn vermoord
* In Sucre is het mogelijk dat de elektriciteit in de gehele stad uitvalt (wij waren getuige)
* Ook in Bolivia vind je bitterballen en kroketten
* In Bolivia hebben verschillende lama´s als herkenningstool roze strikjes in hun oren
* In Bolivia dragen de meeste schoenenpoetsers bivakmutsen
* In Bolivia leven 8.9 miljoen mensen en 3 miljoen lama´s.

Hasta la pasta, tot in NL!

x Janske

Janske in Bolivia bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl